Rondreis

Even een laatste berichtje vanuit Israel. Donderdagnacht zal ik weer terug naar Nederland vliegen.

Afgelopen 4 dagen tijdens Pesach door het hele land getrokken met de auto samen met Florence, Aalt en Damaris. Gelukkig is de Pesach voorbij want kunnen we eindelijk weer eens normaal brood eten en een biertje drinken (zit ook gist in). Vrijdag vertrokken en direct naar Cesarea. Oud vergaan stadje. Wij noemen het heel de vakantie al oude troep, maar wel leuk om gezien te hebben. Wel jammer dat alles is ‘gerenoveerd’ en maar weinig origineel nog overeind staat. Daarna door naar Nazareth. De kerk waar de engel tot Maria kwam. Voor de rest is het een stad waar weinig te zien is, wel de grootste basiliek van het oosten maar die was dicht. Aan het einde van de dag naar het meer van Galilea. In Tiberias hadden we een hostel geboekt. Eigenlijk is het meer heel klein, maar daardoor niet minder mooi. Nog even alle plaatsjes aangedaan rondom het meer, waar ook het begin van de Jordaan. We zagen op zaterdag dat er een dienst werd gehouden aan het meer op 1^e paasdag. Dus wij daar heen om 5.45uur. Wij hadden een klein kerkje verwacht, maar het was nog kleiner. We waren met ons groepje en een voorganger en een andere vrouw. Met zn 5en op het dak van een kerkje in de openlucht hebben we het verhaal gelezen van de opstanding. En tijdens het bijbel lezen kwam de zon op boven het meer van Galilea. Daarna een korte overdenking. Mooie ervaring.

De Golan hoogten hebben we met de auto doorgereden. Het was wel wat bewolkt en koud, dus hebben niet echt een wandeling gemaakt. Maar mij leek het wat op de bergen in Frankrijk. Wel erg mooi.

De woestijn was ik meer gecharmeerd van. Kale vlakten met mooie vergezichten. Via de Dode Zee waar we nogmaals in de zee hebben gedreven en ons hebben ingesmeerd met modder. Maar het schijnt dat het pas resultaat heeft als je het een maand smeert, dus ja, het gaat om het idee.

Eindbestemming was Mizpe Ramon, een klein dorpje in de woestijn. En naast dat dorpje was een tentenkamp waar we gingen slapen. Er was geen elektriciteit dus het was pikkedonker. Daardoor konden we wel heel goed de sterren zien. Maar het was erg koud, dus 3 truien aan, alle dekens mee naar buiten en goed inpakken, en toen was het wel te doen. De nacht was erg koud, er stond een sterke wind die door de tent heen ging. De dag nadien nog wat van de omgeving genoten in de middle of nowhere. Op weg naar Tel Aviv gestopt bij een oase en daar kameel gereden. Wat niet het meest comfortabele is, en ze gaan ook enorm traag. En toen al weer terug in Tel Aviv waar we wat gegeten hebben bij zonsondergang en daarna door naar het vliegveld om de auto terug te brengen en gelijk ook Damaris weer uit te zwaaien.

Het was de bedoeling dat ik deze 3 dagen nog even hard ging werken in het ziekenhuis, maar vandaag is het al weer staking. Dus heb de moed al laten zakken, en ga nu nog even 1,5dag genieten van het weer. Wat geen straf is...

Tot kijk in NL/BE

1 reactie | reageer

Pesach

Time flies when you having fun... Nog maar 2 weken en dan pak ik het vliegtuig al weer. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant is het ook weer mooi geweest.  Heb dan bijna heel het land gezien en heb dan eindelijk weer een stage dat er echt iets van je verwacht wordt, dat je een taak hebt. En dat je gewoon alle gesprekken kan volgen, nu is het vaak woorden opvangen en gissen wat ze onderling zeggen.  Maar ga het weer en de omgeving zeker wel missen...

Kom er wel achter dat deze afdeling heel modern is. Zo is er een super goed communicatiesysteem op het OK. We kregen wat teaching in de vergaderzaal, en ze maakten even contact met de chirurg die aan het opereren was in het OK. Zo liet hij dingen zien en konden we vragen stellen. Onze tutor gaf ons dus een presentatie over hartkleppen, en tegelijkertijd konden we de life-beelden meekijken. Is heel academisch ingericht, gericht op studenten. Zodat als je met een groepje studenten in OK staat, iedereen het kan zien.

De eerste week veel les gehad over alle kanten van de hartchirurgie. Maar de studenten hier wisselen elke week, dus 2^e week waren dezelfde presentaties opnieuw. Dus ik heb voornamelijk in OK gestaan. Ff wat voorbeelden:

Aortadissectie/aortadilatatie(aneurysma): het inwendig scheuren van de aorta. De verschillende lagen van het vat komen los. Kan dodelijk zijn, tenzij je het snel diagnosticeert en opereert. De man had een aorta van 10 cm diameter (normaal iets van 2-3cm) en volledig gescheurd tot over de verschillende aftakkingen, soort van tijdbom dus. De borstkas werd opengemaakt, hart longmachine aangesloten en het hart stilgelegd. Ik moest van de chirurg er bovenop komen staan, en hij wees me al de structuren aan. Sta dan wel niet steriel, maar kan altijd super goed meevolgen. En als ik het niet kan zien, hangen er 2 schermen van een meter aan de muur, die verbonden zijn met een camera op zn hoofd. Dus ja, aorta werd van het hart afgehaald, en een prothese met kunstklep in 1 werd vastgehecht. Aan andere zijde werd ook een prothese vastgehecht, maar dan moet de klem van de aorta af, en dat kan niet zolang de hartlongmachine aanstaat, anders bloed de patiënt leeg. Dus alles werd uitgezet, er lag een zak ijs op het hoofd van de patiënt. Blijkbaar kan je op die manier 20 minuten zonder circulatie/zuurstof. Dus race tegen de klok. Als je het heel plastisch bekijkt is het gewoon loodgieterij. Zorgen dat de vaten verbonden zijn, en er zeker geen luchtbellen/lekken in circulatie komen.

Deze week ook in het kinderziekenhuis operaties meegedaan. Een kindje van 4 jaar met een ASD (atrial septum defect: ehm hoe leg ik dat uit, gaatje in het hart, zodat er continu een lek is van de linker naar het rechter voorkamer, dus slechte circulatie. Deze patientjes zijn altijd moe). Ik heb eerst nog heel de anesthesie meegekeken. Was wel zielig om te zien, gelukkig sliep hij al. Maar ze hebben zonder overdrijven ongeveer 20 keer geprikt voordat ze een fatsoenlijke lijn hadden. Uiteindelijk had hij 6 infusen. Ze probeerden dus in de nek te prikken, maar continu materiaalproblemen, opstropen van de voerdraad ed. Drama dus, de arts stond ook enorm te keer te gaan, was in het Russisch dus kon het niet verstaan, maar kon het wel raden.  Dus ja ook hij aan de hartlongmachine (het patientje) en het gaatje gedicht. Was eigenlijk zo gepiept, maar ja, moet wel het hart opensnijden om bij het tussenschot te komen. Alles ging goed, hartlongmachine uit, hart was weer aan het kloppen. Maar toen moesten de buisjes nog uit de aderen van de hartlongmachine. Heb nog nooit zoiets gezien. Gaat namelijk zo dat een arts de lijn uit de slagader haalt en de andere arts trekt de hechting aan. Maar de hechting schoot los. Bloed aan het plafond, beide artsen volledig onder het bloed en alle toestellen onder het bloed. Bizar, ik stond gelukkig net achter de hartlongmachine (met spatscherm!) dus had enkel wat bloed op mn voeten. Staat toch heel wat druk op je slagaderen. Patientje gaat verder alles goed mee hoor, hij heeft wat extra vocht gekregen. Niet denken dat er altijd van zulke dingen gebeuren he? De meeste operaties gaan gewoon helemaal volgens protocol, maar dat is niet spectaculair om te vertellen.

In dit kinderziekenhuis ook wel veel aangeboren afwijkingen. Waar ze dan ook wel weer goede behandelingen voor hebben. Is hier de grootste hartafdelingen van Israel. Hier is ook weer een aparte pediatrie hartIC, waar ook hele kleine prematuren liggen. Ook leuk om te zien dat elke afdeling ofwel gebouw gedoneerd is door een persoon. Omdat de overheid niet veel geld uittrekt voor gezondheidzorg/ziekenhuizen. Zo zijn er dus rijke Joden over de hele wereld die een afdeling/operatiekamer/ICU schenken aan Israel. En dan komt hun naam op de gang te staan, ofwel op het ziekenhuis.

Moest wel lachen van de week. Stond nu met een groepje studenten die waren helemaal doorgedraaid, we deden de ronde, en ze stonden serieus alle 3 op een rij met een I-pad aantekeningen te maken, en dingen te berekenen met een applicatie.  Zal zeker de toekomst worden, maar je moet toch als arts ook wel wat dingen uit je hoofd weten?

Woensdag was weer staking, donderdagochtend weer wel gewerkt. En ’s middags naar Netanya gegaan met de trein. Danielle (studiegenootje) was op rondtrek in Israel en had een rustdag op strand. Dus mooie gelegenheid om haar te bezoeken. Die avond terug in Tel Aviv naar de bios geweest met Florence en Verena, eerste 3D film gezien :P  Verena is nu terug naar Duitsland.

Er zijn trouwens ook nu 3 Belgen uit Antwerpen aangekomen in April. Zij slapen ook in school of nursing. Dus heel gezellig. Ze zijn dit weekend naar Jordanie. Zij hebben hier fietsen gehuurd, dus ben deze dagen Tel Aviv wat aan het verkennen met de fiets. Hele nieuwe ervaring, heel leuk. Wel zadelpijn nu...

Ben net terug van Palestina. Was echt een super ervaring. Florence had een arts gesproken die iemand kende die gezondheidzorg verleende in Palestina met een mobile clinic. Hij heeft een non-profit organisatie. Dus ja, dat klinkt wel interessant. Florence en ik dus zaterdagmorgen 7uur vertrokken met de taxi naar een tankstation ergens aan een snelweg. Hij zou ons daar ophalen. Na een uur kwam hij aan met een Sprinter. De achterbak stond volledig vol met medicatie. Wij hadden geen idee wat we moesten verwachten, dus gingen maar zitten en wachten rustig af wat er gebeurde. Er waren 2 fotografen mee die een reportage maakten over de organisatie/palestina. Zij hebben ons uitgelegd wat de bedoeling was van de dag. We gingen dus naar nabij Jerusalem in de westbank naar een lokaal ziekenhuis/buurtcentrum om daar met een aantal artsen de bevolking te helpen. Het was een gebied van 16.000 mensen. Na een heel aantal checkpoints na ruim een uur aangekomen. We werden vriendelijk verwelkomt en kregen eerst een toespraak van de burgemeester. Hij benadrukte dat ze het zwaar hadden. Mede door de onderdrukking van Israel. Daarna verdeelden de artsen zich over de kamertjes,  een pediater, een orthopeed, huisartsen, neuroloog, cardioloog en nog wat internen mee. Florence en ik zijn eerst bij een huisarts gaan zitten. Maar wat een Afrikageneeskunde daar! Was echt soms lachwekkend. Werd bijna geen klinisch onderzoek gedaan, enkel medicatie uitgedeeld. Want lokale bevolking kan gewoon gebruik maken van gezondheidzorg, maar bij de mobile clinic krijgen ze gratis medicatie. De arts zei ook heel vaak, ok kan ik niks aan doen... Patiënten kwamen ook met hele vage klachten, bv iemand die pijn in haar handen kreeg. Vroeg de arts wanneer dan? Ja, wanneer de kinderen gingen huilen...  Jaja. Ook een vrouw met diabetis, ze had zowaar een glucosemeter, maar wist totaal niet hoe het werkte. De arts zei ook dat ze dit type niet kende, dus ja, sta je dan. Patiënten weten totaal niet wat ze slikken of moeten doen. De mensen komen ook wel redelijk dom over, maar ja, ze worden ook niks uitgelegd. Na een uurtje amateurgeneeskunde ben ik naar orthopedie gegaan. Begon wat slecht, veel gepraat in het Hebreeuws. Maar na tijdje ging hij uitleggen, nadat ik hem wat gevraagd had. En hele families kwamen met zelfde klachten, was soms lopende band werk. Zo was er een echtpaar met allebei een impingement, inklemming van de schouderspieren/pezen. Allebei een spuit in de schouder.

Nog een man met een tenniselleboog. Hier was standaard een spuit erin met cortisonen. De arts prepareerde de spuit met cortisonen en lidocaine. En hij komt zo naar me toe, doet het gordijn dicht, en fluistert, jij gaat dit doen, je steekt het gewoon boven de epicondyl. Dus ik zeg, ok... (Waarom ook niet, dacht ik) Nog nooit zoiets gedaan. Maar oefening baart kunst. Heb 2 uur achter elkaar overal spuiten in gezet. In knieën, in schouders, in handen, in voeten en ellebogen, zelfs in billen. Soms ging het niet vlekkeloos en zat ik in het bot, maar goed, na een tijdje kreeg ik al wel wat routine. Was echt super om te doen. Mss niet voor de patiënten, maar de meesten waren na de injectie redelijk pijnvrij.

Rond 3uur waren we klaar, er stond nog wel een rij van 10 personen, maar dat was pech. De deuren gingen dicht. Wel hard! Hebben nog een maaltijd gekregen van de gemeenschap. Kip met rijst en yoghurt. Heel erg lekker. Daarna weer terug naar Jeruzalem en we mochten met de fotografen meerijden naar Tel Aviv. Waar ze ons op het strand hebben afgezet. Was echt een van de leukste dagen.

Morgen nog dagje werken. Dan maandag en dinsdag is het Pesach. Rijden geen bussen (dus ga wat rondrijden op de fiets) en verkopen vanaf dan geen brood meer maar matse. Alle Joden doen ook de lenteschoonmaak, er mag in principe geen spoortje van gist in huis aanwezig zijn gedurende 8 dagen. Wss woensdag nog dagje Jeruzalem/Bethlehem. En vrijdag 4 dagen rondtrekken met auto met Aalt, Damaris (vriendin van aalt die ook weekje hier is) en Florence naar het Noorden en de woestijn in het zuiden.

Zo was weer een heel verhaal...

Shaloom allemaal

3 reacties | reageer

Eyeopeners

Mijn maand op interne is voorbij.  Waren nog wel interessante casussen de laatste week. Niet zozeer de patiënten zelf, maar meer het beleid er rond heen. Zo lagen er op een kamer 2 vrouwen. Eentje van 92 en een van 94. Allebei zeer dement. Maar werd weer even geconfronteerd met onze manier van denken in de gezondheidzorg. Er wordt altijd maar gekeken naar het behandelen van de ziekte, niet zozeer naar kwaliteit van leven, iig niet hier. Zo werden ze beiden behandeld voor een pneumonie, antibiotica en er werden nog tal van  medicaties aan toegevoegd. Maar er lagen wel 2 vrouwen van in de 90, vastgebonden, totaal afhankelijk, in de war en zwak. De dokters waren zich er ook bewust van, maar dat is nu eenmaal de wet. Je mag niet zomaar een behandeling stoppen, zeker in geval van dementie is dat een lastige zaak.

Een tweede situatie waar ik mee werd geconfronteerd was het harde beleid hier in het kader van roken en drinken. Dit naar aanleiding van een man die 120 pakjaren had (1 pakjaar is 1 pakje/dag gedurende een jaar). Hij rookte dus 70 jaar tussen de 1,5 en 2 pakjes/dag. Bizar! Hij was nu wel wat kortademig, dat wel... Goed, ik vroeg dus, welke onderzoeken worden er nu nog gedaan bij meneer? De dokter zegt, zolang hij rookt, wordt hij enkel behandeld voor de acute problemen op dit moment. (dus symptomatisch). Er werd dus geen CT gedaan, aanvullende labo’s, niks. Enkel een rontgenfoto van de longen en een bloedgasje (zuurstofgehalte in bloed bepalen). Dit zelfde geldt voor alcoholabusers. Enkel symptomatisch. Ik vind dat nog al wat. Eerste reactie was wel dat ik het terecht vind. In BE is het ook zo vaak dat veel alcoholverslaafden elke maand wel een keer in het ziekenhuis liggen voor complicaties van het misbruik, kost een hoop geld, en plaats in het ziekenhuis. Maar wat doe je dan met mensen die verslaafd zijn aan eten? Ga je mensen met overgewicht ook niet verder onderzoeken? Waren zomaar twee gevallen die me tot nadenken hebben gezet. Daarnaast moeten we echt blij zijn met onze gezondheidzorg. Wij schelden ook wel eens op dokters die geen tijd hebben voor je, of je slecht informeren. Maar in vergelijking met andere landen is dat vaak maar een schijntje. Hier hebben de patiënten nog respect voor de dokter :P  En ze durven artsen zeker niet tegen te spreken, wat een kwalijke zaak is.

Presentatie van vorige week ging trouwens goed. Was er redelijk relaxt onder. Beoordeling van de stage was ook goed. Heb een 18 gekregen met commentaar: very helpful and knowledgeable... Die steken we weer in onze zak.

Verder hebben we de week van pesach ingepland. Hebben een auto gehuurd voor 4 dagen. Gaan naar het noorden, meer van Tiberias, golan hoogten, nazareth en veel meer. Dan afzakken naar Jericho, nogmaals dode zee en dan door naar Mitspe Ramon, waar we in een tent in de woestijn gaan slapen... en dan terug naar Tel aviv. En nog daguitstapje naar Jeruzalem en Bethlehem.

Af en toe zien we wel wat voorbij schieten, maar naar horen zeggen zijn dat raketten uit Gaza. Nee grapje, we horen er hier niks van. Ook van de bomaanslag in Jeruzalem hebben we bijna niks gehoord.

Sommige dagen leren we weinig op medisch gebied, maar des te meer over Israel. Spreken vaak artsen die even hun zegje willen doen over de situatie hoe die nu is. Zo pakt elk land het conflict palestina, israel aan om zelf onrust te zaaien, zijn de dienstjaren in het leger heel slecht voor de ambities voor de jonge mensen, iedereen leeft bij de dag (wat niet zozeer slecht is) maar ze moeten echt weer in gang schieten na hun passieve dienstjaren. Je kan het namelijk treffen in het leger en bijzondere missies krijgen, maar het grote gros van de jongeren worden ingedeeld om de immense organisatie draaiende te houden, of heel de dag paspoorten controleren aan de grens van Egypte. De Israeliers zijn blij met de Joden, omdat die fanatiek zijn in het ‘westers’ houden van Israel. Als de Joden hier niet zouden zijn zou het direct een Islamitisch land worden. Is antisemitisme echt nog heel duidelijk aanwezig. Zijn Russen onbeleefd en onbeschoft(ook uit eigen ervaring). Zomaar een paar voorbeelden.

Dit weekend naar Acco geweest met de trein. Acco is een Islamitisch stadje in het noorden van Israel. En dat is goed te zien. Alle straatnamen in het arabisch, je merkt het in het straatbeeld en je ziet enkel moslims. Daar ook voor het eerst in een Moskee geweest. Voor de Sabbat natuurlijk terug en toen nog een dag in Tel Aviv gehangen. Alles zeer relaxt zeg maar!

Nu deze week begonnen op cardiovascular surgery, eerste dag was even wat onwennig. Nieuwe artsen en nieuwe afdeling. Maar begin mn draai al weer te vinden. En is echt super leuk. Moet nu 7uur beginne! En voor mij als ochtendmens is dat soms erg lastig. Gelukkig hoef ik maar 10 minuutjes te lopen voor ik er ben. Om 7uur lopen we dan over de Intensive Care met alle dokters. Korte bespreking van alle patiënten, soort van wervelwind dus... Dan meeting met alle chirurgen. Ze bespreken de patiënten die geopereerd worden die dag. En dan door naar de volgende meeting met alle cardiologen, zij stellen patiënten voor die risicopatiënten zijn. Zodat cardiologen en cardiochirurgen (groep van  30 a 40 artsen) daar over kunnen discussiëren, en dat gaat hier niet gestructureerd, iedereen schreeuwt door elkaar in het Hebreeuws, dus wel spectaculair, maar effectief? Dit alles in 2 uur, dus het is vliegen van zaal naar zaal, en ook alles in het Hebreeuws. Ik zit meestal naast een resident die voor mij het een en ander vertaalt in het Engels. En daarna splitsen we ons op. Ik ben de enige buitenlandse student (dus moet ze meer attent maken op dat er Engels wordt gesproken) en 4 van Tel Aviv. We verdelen ons over IC, Medium Care, de afdeling (post-operatieve patiënten), de ER (SpoedEisendeHulp) en uiteraard de OK’s. We mogen facultatief van 16.00 tot 20.00uur nog naar de OK gaan. Enkel als je zin hebt dus. Ga deze maand dat nog wel eens doen. Ik vroeg waarom er een OK schema was tot 20.00 uur, maar zoals altijd draait het om geld. Het ziekenhuis en de artsen verdienen meer na 16.00uur. Vrij groot hier, er zijn 18 operatiekamers (vb UZA heeft er 12). En 2 daarvan zijn voor cardiochirurgie.

Vandaag op OK gestaan. Wat een chirurgie!... wel heel interessant, maar het is zulk priegelwerk. Gelukkig heeft de chirurg een camera op zn bril, anders zagen we helemaal niets. De chirurgie op zich is wel erg saai, soms zijn ze ruim een uur alleen maar aan het hechten, en dan val je als toeschouwer wel in slaap. Maar de anesthesie en de hart longmachine bij zulke ingrepen is des te leuker. Ik heb een half uur uitleg gehad over de hart longmachine, gezien hoe ze die aansluiten. Echt bizar, blijf het fascinerend vinden. Dat een hart stopt, even de ingreep doen, en als de chirurg klaar is zorgt de anesthesist/perfusionist er weer voor dat het hart gaat kloppen.  Op de afdeling interessante casussen. Leer veel bij.  Zo wist ik niet dat er kunstmatige pompen zijn (Heart Devises) die de hartfunctie tijdelijk kunnen overnemen. Mensen lopen dat gewoon met een uitwendige batterij op hun rug, en hebben geen hartslag meer, want de pomp pompt continue (niet in pulsjes).

Nu 2 dagen op cardio gestaan. En nu gaan de artsen staken! Haha. Dus ben 2 dagen vrij. Er zijn geen OK’s gepland, en er wordt geen teaching gegeven. Jammer, maar mooi tijd om wat zelfstudie te doen en aan mn portfolio te werken.  De artsen staken voor beter salaris (wat hier erg laag is), voor betere werkomstandigheden, en beter beleid, en nog veel meer. Vb hier is echt plaatstekort, soms liggen de patiënten in een bed op de gang.

De klok is hier vrijdag ook verzet, dus we hadden 4 dagen geen tijdverschil met NL, maar nu dus weer wel. Voordeel is dat het wat langer licht is, wat erg fijn is want moet nu langere (hele) dagen werken.

Shalom

4 reacties | reageer

Shabat

Shaloom,

Het is ondertussen al weer weekend, en volgende week is mijn laatste week op interne. Ben wel toe aan wat meer actie, wat praktisch bezig zijn op chirurgie. Laatste week ging zo weer zijn gangetje. Hier en daar wel wat bijgeleerd, wat nieuwe dingen gehoord met klinisch onderzoek, zoals een flinke ruis op de aortaklep, een kunstklep, een erg vergrote lever kunnen palperen. Maar vooral ook weer veel longontstekingen, longembolen, ECG’s lezen en sepsis. Raak er al beetje geroutineerd in. Vorige week nog een opdracht gekregen van dr. Amital, moet maandag een journal club voorbereiden. Dat is een bespreking van een wetenschappelijk artikel, de mijne gaat over CABG vs PCI, quality of life. Oftewel, wat is kwaliteit van leven na een openhartoperatie of ‘dotterbehandeling’ + stent.

Het lijkt al weer lang geleden, maar uitstapje naar Dode zee was echt geweldig. Zonsopgang gezien op de Masada. Het was nog wel wat fris, maar na het beklimmen van de Masada was het erg warm, alhoewel, wij namen de westkant van de berg, en dat is maar een kwartiertje intensief klimmen. De andere kant (kant van de kabelbaan) is al gauw 45 minuten. We waren met zn 6en. Hadden voor een dag een auto gehuurd, deze trip was niet echt met het openbaar vervoer te doen. Nu waren we lekker eigen baas, en konden we stoppen wanneer we wilden. Uiteindelijk hebben we wel 3 uur op de Masada gezeten/gelopen. De zonsopgang was eigenlijk het mooiste van alles, mooi om een zwarte woestijn te zien veranderen in een geweldig uitzicht. Toen onze weg vervolgd naar de Dode zee. Onderweg nog hier en daar gestopt voor wat fotosessies, en even genieten in de middle of nowhere. Onderweg menig kameel gezien, ook kuddes op de top van de bergen, echt super om te zien. Wisten jullie trouwens dat de Dode zee het laagste punt van de wereld is? En ook de laagste Mc Donalds, dus ja, daar moet je gegeten hebben... Ook al heb ik er een hekel aan. Het is -418 meter onder NAP. Na wat rondgereden te hebben zijn we gestopt bij Ein Gedi, en de Dode zee ‘ingedoken’ wat is dat zout zeg, ik moest het toch eens proeven, maar dat doe je maar een keer! In de middag was het wat onrustig water, dus het was goed uitkijken. Omdat we zo’n zwaar leven hier hebben, zijn we met zn allen in slaap gevallen en een uur later werden we wakker. Ook niet echt gezond want het was in de felle zon, maar goed, was niet verbrand, heb dan ook factor 50.

Ein Gedi was de volgende stop, daar heeft David zich verscholen voor Saul. Het is een vallei met overal grotten. Met ook de waterval van David. Waar we nog maar eens verkoeling hebben gezocht. Tegen de avond zijn we terug gegaan naar de Dode zee. Nu was het water echt heel rustig, dus ben ik nog maar een keer erin gegaan, je komt nu eenmaal niet elk jaar in Israel.

Even denken, het is al weer tijdje geleden... de dag nadien zijn Aalt, Olga ,Verena en ik nog naar Haifa geweest met de trein. Haifa op zich is niet echt heel bijzonder, maar midden in de stad zijn de tuinen van Bahai. Een godsdienst gelijkend op die van de Moslims. De graftombe is het middenpunt van de tuinen en hier ligt een van de oprichters van de religie. Enkel jammer dat hij in restauratie was, dus het was een grote plastic doos. De tuin was wel heel mooi, en om 12 uur was er een rondleiding in het Engels die bovenaan de tuinen begon. Je mocht namelijk niet zelfstandig door dat gedeelte heen. Om 14.00 uur moesten we de laatste trein halen, want dan was het al weer sabbat, maar goed, waren ook helemaal gaar van 2 dagen actief zijn en het was echt heet daar. Dat is wel het nadeel hier in Israel, als je iets wilt doen in het weekend (vrijdagavond tot zaterdagavond) moet je echt heel goed plannen, want bussen rijden niet en veel winkels zijn gesloten (niet die van moslims/christenen).

Toen weer een weekje gewerkt. Was deze week ook weer kwakkelweer. Laatste 2 dagen waren best wel weer slecht, veel regen en best koud. Donderdag zijn we naar Yad Vashem geweest. En ik denk dat dat de koudste dag was. Aalt en ik waren heel enthousiast vertrokken in onze zomerjas en overhemdje, maar daar kregen we wel spijt van.  Hadden nog wat zitten twijfelen of we zouden gaan, na ja niet echt twijfelen. Meer aan het twijfelen gebracht door andere studenten vanwege de aanslag bij centrale busstation in Jeruzalem. Maar ik heb zoiets dat je dan helemaal niks meer kan doen. Hier hoor je er ook heel weinig over, en hordes mensen lopen gewoon over straat. Dus vroeg in de ochtend vertrokken. We gingen voor het museum nog even naar old town. Even bij de bar mitswa kijken. Maar aangezien het regende zagen we dus niets. En de toegang tot de Dome was ook dicht. Dus onze stemming was al wat gedaald. Gelukkig zijn we naar de klaagmuur gegaan, want binnen was het feest dus gaande. Het was daar stampvol en ze gooiden met snoep en liepen met boekrollen. En iedereen was aan het zingen en bidden. Mooi om te zien. Halverwege was ik mn keppeltje verloren, dus voelde me al lopen. Maar goed, niemand zei er iets van.

Toen de bus naar Yad Vashem. Enorm museum opgericht door de regering van Israel. En nu onderhouden door de joodse gemeenschap. Mooie opzet en architectuur. En binnen was erg indrukwekkend. Veel foto en videomateriaal over de 2^e wereldoorlog. Buiten veel gedenkplaatsen/bomen van verzetstrijders. Een monument voor de omgekomen kinderen, een zaal vol met lichtjes. Uiteindelijk zijn we ruim 4uur op het terrein geweest, zonder dat we het door hadden.

Woensdag nog een afscheidsborrel gedaan met de groep in Old Jaffa. Olga gaat terug naar Chicago en Kai terug naar Munster (Duitsland). Wel jammer dat ze weggaan, was echt een leuke groep.

Fijn weekend

Groetjes

1 reactie | reageer

Eerste woordjes

Erev tov!

Ma shlomkha? Weer even een update. Vorige week niet zoveel beleefd. Het heeft ook hier 4 dagen continu geregend, en heb zelfs mijn kachel aan moeten doen op de kamer. Door het slechte weer ben ik dus weinig weggeweest en dus veel aan mijn portfolio kunnen werken. Maar gelukkig is het vanaf zondag weer opgeklaard, en nu is het weer zoals ik het graag heb. Vorige week had ik ook een buikgriep met een gastritis... wss van de keuken in het ziekenhuis, want Nadia (Sloveense) had 2 weken geleden ook zoiets gehad. Ik heb toch echt wel een week met kramp rondgelopen. Maar gelukkig is het weer over en eten we weer volop shoarma en hummus :P

Aangezien de Israelische studenten wat meer eigen programma’s hebben, en vorige week op cardiologie stonden, werden wij in het begin van de week een beetje aan ons lot overgelaten. We kwamen soms aan op de afdeling, en kregen dan te horen dat de ochtendstaf in het Hebreeuws was, dus dat we maar beter koffie moesten gaan drinken. Na de briefing was het meestal nog meer koffie drinken en dan wachten totdat er een dokter in gang schoot voor de ronde. Dit kan wel eens een uurtje duren... zo hadden we een dag dat de ene na de andere arts zei dat hij geen tijd had, dat hij de patiënten snel zag en dus sprak in het Hebreeuws, en dat ze ons geen teaching gaven. Dus naar de andere, en hetzelfde verhaal, we mochten wel meelopen maar dan meer als een soort van gezwel achter de dokter aanhangen. Dit hebben we dan maar niet gedaan en zijn dus maar naar huis gegaan. We hadden het dus echt gehad, zeker na 2 dagen, en het was slecht weer, dus konden ook niet de toerist gaan spelen. We hebben voor het weekend wat geklaagd bij de prof., maar die zag geen problemen, en we moesten maar wat assertiever zijn. Die begreep het probleem dus niet echt, als een arts nee zegt moet je van goede huize komen om als student wat voor elkaar te krijgen. Maar goed. Zondag ging het zonnetje schijnen, en blijkbaar deed dat goed aan de artsen. Want de ochtendbriefing was weer meer in het Engels, er werd soms wat MC-vragen met ons besproken over Rheumatologie. Er worden korte presentaties gehouden over allerlei zaken, en we hebben nu een arts te pakken (Michael) die het leuk vindt ons te begeleiden. Hij vraagt continu feitjes, percentages, symptomen en laat ons het klinisch onderzoek doen. Dus zag het weer helemaal zitten. Benjamin (duitse student) heeft soort van burnout, kan zich niet over bepaalde zaken heen zetten, hij ziet alles negatief, heeft al overplaatsing gevraagd, maar dat mag niet van de uni. En zit nu dus continu te mokken. Leuke tijd heb je dan! Natuurlijk heb je wel eens momenten dat je het niet kan volgen, dat ze toch weer overschakelen op Hebreeuws, maar ja, soms hoor je een herkenbaar woord, en probeer je er toch iets van te maken. En vergelijk het ook met BE, dan heb je ook wel eens dagen dat je niks leert, en dat artsen je amper zien staan.

Afgelopen week zijn we ‘s middags niet meer terug geweest na de middagpauze (ik moet trouwens niet teveel zeggen dat ik hier weinig doe, anders krijg ik nog problemen met de UA? :P nee zal wel meevallen, leer ‘veel’ alleen in weinig uren :)) Dus zijn een middag naar Jaffa geweest. Voorstad van Tel Aviv in het oude gedeelte. Je hebt er mooi uitzicht over Tel Aviv, mooie omgeving. We hebben het bedrijf van Simon de leerlooier gezien ?! En zijn een uur op zoek geweest naar tentje waar ze de beste hummus (gemalen kikkererwten) hebben. Maar die was dicht, hebben daardoor wel alle straatjes gezien. De vis van Jona gezien, de hangende sinaasappelboom. Kunnen we allemaal weer afstrepen... Die avond verder doorgebracht op het strand en de zonsondergang gezien (17.48 gaat ie onder). Gaan eigenlijk laatste week elke dag wel naar de stad, vorige week te veel binnen gezeten met de regen, nog dagje door de wijk gelopen boven Jaffa. Daar zijn de eerste bewoners gevestigd, en was dan ook een erg gezellige wijk, met oude kleine steegjes.

En voor de rest liggen we nu al 2 dagen heerlijk op het strand. Nemen een boek mee en pakken 13.00uur de bus richting boulevard. En ‘studeren’ heerlijk op het strand. Na zonsondergang soms ff cafeetje pakken in de stad. Ik geniet er wel van, en vraag me dan ook hier vaak af waarom ik in BE woon... Vandaag half uur in de Middelandse Zee gezwommen, en echt het was super lekker. Krijg van alle kanten commentaar op mn huidskleur... kan er ook niet aan doen :P  Haha, moet nog steeds lachen om  de eerste dag na Jeruzalem dat we in het ziekenhuis kwamen. We waren zonnebrand vergeten. En daardoor waren we echt heel herkenbaar in het ziekenhuis, Aalt en ik waren 2 tomaten. Hoezo toeristen?

Wat zijn de plannen, we hebben een auto gehuurd voor morgen (ja, ik neem een dagje vrij...) en gaan naar de Dode Zee, we gaan hier 2.30uur weg om de zonsopgang op de Masada te kunnen zien. Vrijdag mss naar Haifa met de trein en dit weekend is het Poerim, een joods feest, gaat over het lot van de joden. Ze beschrijven het hier als een soort van carnaval. Dus zullen eens gaan zien hoe ze dat hier vieren.

Tot blogs weer 

3 reacties | reageer

Eerste week Sheba medical center

3 reacties | reageer

Verkenning

Dag allen,

Eerste berichtje vanuit het zonovergoten Tel Aviv :). Aalt en ik zitten vanaf vandaag  in the School of Nursing. En naief zoals ik ben :P te denken dat het hier zwart ziet van de verpleegsters, zien we hier dus helemaal niemand. Het is hier volledig uitgestorven. We hebben een kamer gekregen op de 3^e verdieping, maar we hebben geen buren of wat dan ook. We zien wel af en toen iemand voorbij komen maar daar straalt geen gezelligheid vanaf. Ben benieuwd of er de komende dagen nog wat meer volk komt. We zitten nu in een stille gang, omdat we daar bereik hebben.

Onze reis ging eigenlijk heel voorspoedig. In Riga aangekomen was het wel even schrikken, want het was daar min 8 en lag er sneeuw. Daar hadden we uiteraard niet op gerekend. Gelukkig was het alleen het in en uitstappen in het vliegtuig. Anderhalf uur in Letland geweest, en toen het vliegtuig naar Tel Aviv. We landen op Ben Gurion, waar we door de douane gingen, wat eigenlijk heel gemakkelijk ging. Aalt was voor mij, en toen ik eraan kwam vroeg ze gelijk of ik bij de vorige (Aalt) hoorde, ze heeft dus niet een vraag meer gesteld. Maar aan aalt vroegen ze ook enkel wat hij kwam doen en waar hij verbleef. In het hostel moesten we om 2uur snachts in een kamer kruipen waar al 6 man lagen. De knoflookgeur kwam ons tegemoet, en we struikelden over alle rotzooi. Heerlijk studentikoos zullen we maar zeggen. Maar ik was al lang blij dat ik een lekker bed had.

Nou de eerste dag begon goed. Stortregen en donderslag. Was ik hiervoor op buitenlandse stage gegaan? Maar goed, om 12 uur werd het mooi weer. We hebben heel de dag door de stad gelopen en aan de boulevard gezeten. Florence was ook die nacht aangekomen, zij zit wel in een ander ziekenhuis en heeft een andere slaapplek, maar we zijn wel van plan om elkaar regelmatig te zien, dit weekend gaan we waarschijnlijk naar Jerusalem.

De mensen in Tel Aviv zijn erg aardig. Ze doen heel vriendelijk als we iets vragen of als we wat bleu in het rond staan te kijken schieten ze gelijk te hulp. Met Engels redden we ons in principe prima. Enkel de bordjes en papieren in het ziekenhuis zijn vaak hebreeuws. De dokters spreken goed Engels, maar de patiënten ook vaak niet hoorden we zeggen. Dat wordt een uitdaging...

En vandaag moesten we dus beginnen in het El Sheba hospital. De bus genomen vanuit Tel Aviv. Duurde nog 45 minuten, dus dat is wel jammer. De campus zit niet echt in het centrum. Na vallen en opstaan aangekomen bij het ziekenhuis, maar ook helemaal niet gek dat we het niet konden vinden, want er stond bij de ingang niks in het Engels. Een spoedcursus Hebreeuws had geen kwaad gekund. Maar goed we zijn er. Had wel veel te hoge verwachtingen van het ziekenhuis hier, ik dacht het is hier hypermodern. Maar dat valt dus wel mee. De afdelingen hier zijn vaak in aparte gebouwen, wel hele grote moderne. Maar alle bijgebouwen zijn echt Afrikastijl. Aalt en ik moesten erg lachen want het deed ons echt denken aan Afrika. Zo oud en onverzorgd. Daar dus onze doktersjas opgehaald, en toen door naar het ziekenhuis. Wat er inderdaad gewoon goed uitziet, de afdeling was rustig, maar het was ook lunchpauze. We moesten morgen maar terugkomen om 8.00 uur. Dan waren de dokters er weer. En dat vonden we helemaal niet erg :) De rest van de middag heerlijk in de zon gezeten, zo slijten we onze dagen hier dus wel... Maar goed, het vakantiegevoel moet maar eens overgaan, morgen gaan we werken!

4 reacties | reageer

Laatste berichtje

1 reactie | reageer

Volgende pagina »